Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Alfredo di Stefano Η πραγματική ιστορία


Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα θυμηθεί ένας φίλος της Barcelona να φέρει σαν παράδειγμα, όταν θα τον ρωτήσουν -μα τι σας έχει κάνει πια, αυτή η Ρεάλ Μαδρίτης; θα είναι η περιβόητη αρπαγή του Di Stefano. Αντίστοιχα  οι φίλοι της Μαδρίτης, ποτέ δεν έχουν παραδεχθεί ως ακριβή και απόλυτα αληθινή την συγκεκριμένη ιστορία. 

Τελικά τι ακριβώς ισχύει; Αυτό το άρθρο λοιπόν, προσπαθεί να δώσει απαντήσεις και διευκρινήσεις (χωρίς αόριστες αναφορές και υπερβολές) για μια από τις πιο πολυσυζητημένες μεταγραφές στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Ο Alfredo Di Stefano, Αργεντινός στην καταγωγή και επίτιμος πρόεδρος σήμερα της Ρεάλ Μαδρίτης, αγωνίστηκε με τα λευκά για 11 χρόνια (1953-1964), σκοράροντας 307 γκολ σε κάτι λιγότερο από 400 συμμετοχές με την φανέλα των blancos και υπήρξε καθοριστικός παράγοντας στην κατάκτηση 5 συνεχόμενων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (1955-1960), που μετέτρεψαν την Μαδρίτη σε μία από τις σημαντικότερες ομάδες στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.
Ξεκίνησε την καριέρα του από την River Plate και μετά από ένα μικρό πέρασμα από την Hurakan, πήρε μεταγραφή (το 1949) για την κολομβιανή Millionarios. Το 1952, η ομάδα του έκανε μια περιοδεία για να δώσει φιλικούς αγώνες στην Ευρώπη και το ταξίδι της περιλάμβανε και μία στάση στην Ισπανία, για να αντιμετωπίσει την Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Di Stefano γοήτευσε τους Μαδριλένους με την απόδοση του, αυτός όμως που πραγματικά έδειξε ενδιαφέρον, ήταν ο τότε αρχισκάουτ και θρύλος της Barcelona, ο Pepe Samitier.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, η Barca μπήκε σε μια επίπονη διαδικασία συζητήσεων, με σκοπό να τον πάρει στην Βαρκελώνη. Η κατάσταση όμως ήταν περίπλοκη, καθώς τα δικαιώματα του παίκτη δεν ανήκαν μόνο στην ομάδα της Κολομβίας, αλλά και στην River Plate η οποία όταν τον πούλησε στην Millionarios (το 1949), έβαλε έναν όρο στην μετακίνηση του, ο οποίος προέβλεπε πως 5 χρόνια μετά (το 1955) θα αποκτούσε ξανά ένα μέρος των δικαιωμάτων του. Με λίγα λόγια έπρεπε να συνηγορήσουν δύο ομάδες ώστε να βρεθεί στην Ευρώπη ο Di Stefano.

Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, ο Καταλανός δικηγόρος Ramon Fargas, που είχε αναλάβει την υπόθεση, ήρθε σε συμφωνία με την River, παραγκωνίζοντας την ομάδα που αγωνιζόταν ο Di Stefano (Millionarios) και ανακοίνωσε περιχαρής στο φίλαθλο κοινό της Βαρκελώνης την μεγάλη μεταγραφή, αγνοώντας τις φωνές που ακουγόταν από την διοίκηση της River και οι οποίες προέτρεπαν τους Καταλανούς να ζητήσουν και την άδεια των κολομβιανών.

Τελικά, έγινε μια προσπάθεια να προσεγγιστεί η διοίκηση τους, με λάθος τρόπο όμως, καθώς ο άνθρωπος που ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις, ο Κολομβιανός Juan Busquets, υπήρξε φανατικός πολέμιος της Millionarios και ουσιαστικά απείλησε το ΔΣ της πως αν δεν συναινούσε στην μετακίνηση Di Stefano, η Barca θα τον έπαιρνε με το “έτσι θέλω” στην Βαρκελώνη.

Όπερ και εγένετο. Ο Di Stefano, σε άλλο ένα ταξίδι με την Millionarios, αυτή την φορά στην Βενεζουέλα, κυριολεκτικά το έσκασε και ταξίδεψε στην Βαρκελώνη, όπου παρουσιάστηκε μάλιστα με κάθε επισημότητα, παρόλο που ο ίδιος όφειλε στην πρώην ομάδα του ένα ποσό κοντά στα 5000$. 
O Di Stefano προπονείται μαζί με τον Kubala. Όχι με την λευκή φανέλα, αλλά με εκείνη της Barcelona.
Η FIFA ενέκρινε την μεταγραφή, ωστόσο η Millionarios κατήγγειλε την Barca στην ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου και κάπου εκεί μπήκε στο παιχνίδι και η Μαδρίτη η οποία είχε πανίσχυρους φίλους μέσα στην ομοσπονδία, (ελέω Franco) και δεν μπορούσε να επιτρέψει στους Καταλανούς να συνθέσουν ένα “φονικό” δίδυμο στην επίθεση τους, αφού ήδη από το 1950 στην Βαρκελώνη βρισκόταν ο εκπληκτικός Ούγγρος Kubala. Η Barca είχε δείξει ασέβεια στην Millionarios. Τώρα ήταν σειρά της Ρεάλ Μαδρίτης, να δείξει ασέβεια στην Barca.


Έτσι η καθεστωτική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως ο νόμος που είχε επιβάλλει και ο οποίος απέτρεπε την παρουσία αλλοδαπών ποδοσφαιριστών στο ισπανικό πρωτάθλημα, θα μπορούσε να κάνει μια εξαίρεση για την περίπτωση του Di Stefano, μόνο αν η Barca δεχόταν να μοιραστεί τον παίκτη με την Ρεάλ Μαδρίτης. Θα αγωνιζόταν δηλαδή εναλλάξ στις δύο ομάδες σε ένα διάστημα 4 ετών!

Ο πρόεδρος των καταλανών, Marti Carreto και ο ομόλογος του, της Ρεάλ Μαδρίτης, Santiago Bernabeu, ήρθαν τελικά σε συμφωνία, ωστόσο υπολόγιζαν χωρίς τον λαό της Καταλονίας, που θεώρησε την απόφαση σκάνδαλο και προέβη σε τρομερές διαμαρτυρίες στους δρόμους της Βαρκελώνης, αναγκάζοντας τον Carreto να παραιτηθεί από την θέση του προέδρου. Το υπόλοιπο ΔΣ, με την δαμόκλειο σπάθη του καθεστώτος πάνω από το κεφάλι του, δεν είχε πολλές επιλογές. Δέχθηκε λοιπόν να λάβει η Barca 4,4 εκατομμύρια πεσέτες ως αποζημίωση από την Ρεάλ Μαδρίτης και έτσι ο Di Stefano δεν έγινε ποτέ συμπαίκτης του Kubala.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η Ρεάλ Μαδρίτης θριάμβευσε στην Ευρώπη και παρόλο που η Barca (με Kubala και Suarez) πήρε 4 πρωταθλήματα στη δεκαετία του 1950 και έγινε η πρώτη ομάδα που κέρδισε την Μαδρίτη σε ευρωπαϊκή διοργάνωση (1961), έπρεπε να περιμένει σχεδόν 40 χρόνια (μέχρι το 1992) για να στεφθεί και αυτή πρωταθλήτρια Ευρώπης. Το όνειρο της δυναστείας που οραματίστηκε ο Samitier όταν πρωτοείδε αγωνιζόμενο τον Di Stefano, έμεινε όνειρο.

Λάθος χειρισμοί λοιπόν της Barcelona ή επίδειξη δύναμης και εξαναγκασμός από την (φίλα προσκείμενη στην Ρεάλ Μαδρίτης) κεντρική εξουσία της Καστίλης; Μάλλον και τα δύο. Τα συμπεράσματα, δικά σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου