Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Τα κουρέλια τραγουδούν ακόμη


Γράφουμε, διαβάζουμε, ακούμε για μεγάλες ομάδες, τελικούς, συμβόλαια. Ο πραγματικός αθλητισμός όμως τελικά είναι πολύ μακριά από όλα αυτά.

Η ερασιτεχνική μου ενασχόληση με το μπάσκετ τα τελευταία περίπου 20 χρόνια, δεν μου έχει αφήσει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης όσον αφορά στην  παραπάνω διαπίστωση, ωστόσο η εμπειρία που έζησα το περασμένο Σάββατο (3 Μαρτίου 2012) με ώθησε να πιάσω την ψηφιακή μου πένα και να γράψω το κείμενο που ακολουθεί. Στριμωγμένες σκέψεις σχεδόν μιας ζωής, ήρθε η ώρα να αποτυπωθούν και στην διαδικτυακή αυτή γωνιά.

Στο κλειστό της Πτολεμαϊδας λοιπόν θα αγωνιζόταν στα πλαίσια της Β’ κατηγορίας της ΕΚΑΣΔΥΜ (ένωση καλαθοσφαιρικών σωματείων Δυτικής Μακεδονίας) ο τοπικός Αρίωνας με την Νεάπολη Κοζάνης, την ομάδα της κωμόπολης στην οποία μεγάλωσα, της ομάδας την φανέλα της οποίας ίδρωσα για πολλά χρόνια και μέσα από την οποία γνώρισα μερικούς από τους καλύτερους φίλους μου.  Έχοντας κρεμάσει τα παπούτσια μου, από την περασμένη αγωνιστική περίοδο (αγωνιζόμενος με την φανέλα του Αίαντα Αμυνταίου), βρέθηκα στο γήπεδο μία ώρα πριν το αγώνα, για να παρακολουθήσω  την παλιά μου ομάδα.  

Είναι αλήθεια ότι περίμενα να συναντήσω γνωστές φυσιογνωμίες, αλλά απουσιάζοντας από την καθημερινότητα της Νεάπολης για σχεδόν 14 χρόνια, περίμενα πως θα δω και πρόσωπα που δεν θα γνώριζα. Φεύ. Έξι άτομα όλα κι όλα, όλοι γνωστοί μου από τα παλιά. «Πού είναι οι υπόλοιποι;» ρωτάω «Αυτοί είμαστε όλοι ρε φίλε» μου απαντούν. Μάλιστα.. Έξι άνθρωποι, μόνο ένας κάτω από τα 30, όλοι με τις δουλειές τους, κάποιοι παντρεμένοι με παιδιά, έκαναν 70 χιλιόμετρα (με τα δικά τους αυτοκίνητα φυσικά) για να παίξουν έναν αγώνα μπάσκετ, απέναντι στον Αρίωνα Πτολεμαϊδας, που αν μη τι άλλο, είχε μια υπερπλήρη αποστολή με 12 παιδιά (οι περισσότεροι γύρω στα 20).

Μου ζητάνε να με δηλώσουν στο φύλλο αγώνα για να βρεθώ στον πάγκο «Ένας θα κάθεται στον πάγκο, να του κάνεις παρέα» μου λένε τα παιδιά μεταξύ σοβαρού και αστείου. Αρνούμαι πεισματικά, «Όχι παιδιά, ήρθα για να σας δω…» είναι η αστεία δικαιολογία μου. Δεν αποκαλύπτω σε κανέναν ότι ο πραγματικός λόγος που δεν επιθυμώ να βρεθώ στον πάγκο, είναι ότι θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Το μαθαίνουν και αυτοί τώρα, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές.. Έχω πιάσει ήδη την μυρωδιά του ιδρώτα, του ξύλινου παρκέ, της μπάλας και η καρδιά μου πάει να σπάσει. Θέλω να τους βοηθήσω αλλά για πρώτη φορά στη ζωή μου, νιώθω ανίκανος να το κάνω.

Οι έξι πρωταγωνιστές
Λίγο πριν το jumpball, ο Λουκάς (παίκτης της ομάδας και συμμαθητής μου από το δημοτικό ακόμη) μου κάνει νόημα «Να σε δηλώσω;» Μα τι στο διάολο κάνω στις κερκίδες; Σηκώνομαι αμέσως και κατευθύνομαι προς τον πάγκο.  Πριν αρχίσει ο αγώνας, τους λέω δύο κουβέντες, έχοντας αντιμετωπίσει την προηγούμενη χρονιά με την φανέλα του Αίαντα, τον Αρίωνα, νομίζω ότι μπορώ να τους πω δυο πράγματα. «Είμαστε μεγάλοι, είμαστε αργοί, αν μας τρέξουν θα μας διαλύσουν.. Κλειστή άμυνα ζώνης, κλείνουμε διαδρόμους και ας σουτάρουν απ’ έξω. Όχι προσωπική άμυνα. Έξι παίκτες μόνο, στο τέλος θα βγούμε όλοι με 5 φάουλ. Αν είναι να χάσουμε, ας χάσουμε έτσι, ας τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη...»

Ο αγώνας ξεκινάει. Το κόλπο φαίνεται να πιάνει. Το ημίχρονο κλείνει με τον Αρίωνα να προηγείται μόνο με 8 πόντους. Τα παιδιά της Νεάπολης είναι αργά, είναι αγύμναστα, βλέπω τον Λουκά, που κάποτε κάρφωνε για πλάκα και ήταν ταχύτατος, να αγκομαχά. Ο Λουκάς πλέον δεν έχει μόνο το μπάσκετ, έχει και μια δουλειά, για την οποία τρέχει νυχθημερόν, έχει επίσης και οικογένεια. Δεν είναι φυσικά ο μόνος.. Ωστόσο κάνουν όλοι τους κατάθεση ψυχής.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινάει, ο Βασιλάκης, ο έκτος παίκτης, περνάει ως αλλαγή και παθαίνει διάστρεμμα! Μένουν μόνο 5. Η μοίρα του αγώνα είναι προδιαγεγραμμένη. Τελειώνει τελικά με σκορ κάπου στο 80-40. Δεν έχει καμία σημασία. Με την λήξη, ο πρώτος διαιτητής συγχαίρει την ομάδα για την προσπάθεια, το ίδιο πράττει και ο αντίπαλος προπονητής (που στο τέλος, προς τιμή του, δεν κυνηγάει μια ακόμα μεγαλύτερη διαφορά στο σκορ.)

Αφού τους χαιρετώ όλους, αποχωρώ από το γήπεδο. Λίγο πριν την έξοδο, με σταματούν τρεις κύριοι και με ρωτούν πόσο πληθυσμό έχει η Νεάπολη, γιατί δεν υπάρχουν νέα παιδιά στην ομάδα, αν η Νεάπολη έχει γυμνάσιο και λύκειο (η απάντηση είναι ότι έχει..)

Οι ήρωες όμως της βραδιάς είναι ο Σάκης, ο Λουκάς, ο Χρήστος, ο Δημήτρης, ο Νίκος και ο Βασίλης. Έξι άνθρωποι που θυσίασαν ίσως την μοναδική μέρα της εβδομάδας στην οποία μπορούν να ξεκουραστούν, μόνο για να κάνουν την τρέλα τους και να τιμήσουν και ΟΧΙ να κακοποιήσουν ένα άθλημα τόσο αγαπημένο αλλά και τόσο αδικημένο στη Νεάπολη, δηλαδή το μπάσκετ.

Στην ίδια κωμόπολη, κάποτε το ταλέντο ξεχείλιζε, η ομάδα πρωταγωνιστούσε (στο μέτρο του λογικού) στην Δυτική Μακεδονία, παρόλο που δεν υπήρχε κλειστό γήπεδο, παρόλο που για να αγωνιστεί εντός έδρας, ταξίδευε περίπου 30 χιλιόμετρα (στη Σιάτιστα), παρόλο που η τοπική κοινωνία, δεν τη στήριξε ποτέ, όπως πραγματικά της άξιζε. Όποιος ισχυριστεί το αντίθετο, τον κατηγορώ εκ προοιμίου ως ψεύτη και ας μου κάνει μήνυση..

Την απάντηση σε όσα με ρώτησαν οι τρεις άνθρωποι, αφήνω να την δώσουν όσοι ασχολούνται σήμερα με τα του δημόσιου βίου στη Νεάπολη. Αυτοί ξέρουν καλύτερα γιατί τα νέα παιδιά δεν ασχολούνται με τον αθλητισμό και έχουν βιδωθεί μπροστά σε έναν υπολογιστή, αυτοί ξέρουν ποιες επιθυμούν να είναι οι προτεραιότητες σε μια μικρή τοπική κοινωνία, μικρογραφία όμως της ευρύτερης κοινωνίας.

Το σίγουρο είναι πάντως ότι τα κουρέλια στη Νεάπολη τραγουδούν ακόμη. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν όσο αντέχουν τα πόδια τους. Τώρα αν αυτό το τραγούδι τους δεν συγκινεί κανέναν, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση, που θα έπρεπε πάντως να προβληματίσει όσους σήμερα κωφεύουν. 

3 σχόλια:

  1. niko prin ligo me enimerwsane gia to arthro sou kai mpika na to diavasw me agwnia gia na sou pw tin alitheia.eimai ena apo ta kourelia pou epaikse stin ptolemaida.tha sou kati pou to eixa mesa mou s oli tin diarkeia tou agwna.eixa mesa mou tin agwnia n antapokrithoume s enan stoxo pou den eixe sigekrimeno skopo.apla vlepontas se ston pagko mas meta apo tosa xronia evala mesa mo oti den prepei na se apagoiteusw se kamia periptwsi.den kserw giati to skeftika auto mallon fantazomai.eisai apo ta paidia pou mas didaksane mpasket alla panw ap ola swsti nootropia.opws esu etsi kai o giorgos kai o loukas pou ton exw simpaikti akomi kai twra kai estw kai an perasane ta xronia ton sevomai opws kai tote.sou zitw signwmi g tin eikona pou parousiasame ws omada.eida tin thlipsi sou eilikrina otan to scor arxise na ksefeugei.mesa apo edw sou lew pws ta kourelia tha sunexisoun oxi mono na tragoudoun apla alla na tragoudoun kai dinata sigxronws.tha eimaste se kathe gipedo gia na paizoume wraio mpasket timio kai panw ap ola tha sinexisoume na vlepoume to Φ.Ο.ΝΕΑΠΟΛΗΣ san ti megali mas kaula kai oxi san mia epixorigisi kai autoprovoli gia mia thesi sto dimotiko simvoulio tou dimou.na enimerwsoume tous pantes opws kai esena palie simpaikti pws o sxediasmos gia ti nea xronia ksekinise idi kapoioi palioi simpaiktes pou leipoun ap tin omada xronia kakin kakws tha epistrepsoun.tha epistrepsei i simaia ston isto tis diladi.nomizw oti katalaves.simera i omada mas paizei ton teleutaio agwna mesa stin kozani kai tha paei gia ti niki.an thimasai kala kai stin ptolemaida auto legame.sizitousame stin kerkida pws tha ginei na klepsoume to mats apenanti se mia polu kali omada.to pisteuame.opws to idio kanoume kai simera ap to prwi sta tilefwna metaksu mas.to pneuma nikiti stin omada den efige pote kai oute tha figei oso uparxoun kourelia kai oso tha genname kourelia.eite to theloun eite oxi sou to eipa kai poio panw tha eimaste se kathe gipedo gia na fwnazoume dinata N E A P O L I . euxaristw polu g to arthro sou opws kai gia ola osa mou emathes me ton tropo sou.allwste den einai tuxaio oti foraw to noumero sou ola auta ta xronia.stin mnimi tou BASILI TSOUMA kai stin diki sou prosfora stin omada opou kai an exw paiksei panta forousa kai tha foraw to noumero # 8 #. to koureli...ZISOPOULOS XRISTOS.

    ΑπάντησηΔιαγραφή