Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Ο αμετανόητος Mourinho


Ακόμη δεν ξεκίνησε η αγωνιστική περίοδος 2012-13 και ο Ζοσέ Μουρίνιο κατάφερε πάλι να τραβήξει πάνω του τα φώτα της αρνητικής δημοσιότητας. Η περίπτωση του Πορτογάλου είναι τελικά μοναδική. Δεν ανήκω στους θαυμαστές του προπονητικού του έργου, δεν με ενθουσιάζει το ποδόσφαιρο που παρουσιάζουν οι κατά καιρούς ομάδες του, ωστόσο δεν είμαι και τρελός. Γνωρίζω καλά ότι έχει φανατικούς θαυμαστές και αναγνωρίζω ότι σε όποιον σύλλογο και αν εργάστηκε, είχε επιτυχίες. Αυτό όμως είναι το ένα κομμάτι.


Το άλλο, αυτό που αφορά τον χαρακτήρα του δηλαδή, όσο τουλάχιστον αφήνει ο ίδιος να φανεί προς τα έξω, ομολογώ ότι με απογοητεύει όλο και περισσότερο. Στην αφετηρία της φετινής περιόδου, ο Ζοσέ έκανε κάποιες δηλώσεις που αφορούσαν στο περσινό συμβάν με την επίθεση του στον Τίτο Βιλανόβα, που άφησε μια αχτίδα ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, καθώς παραδέχτηκε ότι η κίνηση του, να επιτεθεί στον νυν προπονητή της Μπάρσα, δεν τον τιμά, αλλά δεν μπορεί να κάνει και κάτι για να το αλλάξει. Είχε βέβαια προηγηθεί η σοκαριστική λεκτική του επίθεση, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, σε ένα ζευγάρι με το οποίο συνταξίδευε επιστρέφοντας από τις διακοπές του στην Αμερική, επειδή του φώναξαν Visca Barca, αλλά λες άντε, ας το προσπεράσω κι’ αυτό.


Ο Ζοσέ όμως δεν αλλάζει. Και κάνει ότι μπορεί ο ίδιος, ώστε να ενισχύσει την άποψη αυτών (συμπεριλαμβανομένου και του υπογράφοντος) που πιστεύουν ότι όσο σπουδαίος προπονητής και αν είναι (αν είναι) δεν πρόκειται να γίνει ποτέ κύριος με το Κ κεφαλαίο. Πριν λίγες ημέρες λοιπόν, η Ρεάλ Μαδρίτης επισκέφθηκε την Βαρκελώνη για τον 1ο τελικό του Super Copa de Espana. Είθισται λοιπόν οι προπονητές να ανταλλάσουν χειραψία πριν την έναρξη ενός αγώνα και συνήθως ο προπονητής των γηπεδούχων είναι αυτός που κάνει την πρώτη κίνηση.


Ωστόσο συνυπολογίζοντας τις δηλώσεις του Μουρίνιο, θα περίμενε κανείς να προσεγγίσει τον Βιλανόβα πρώτος, ως ένδειξη αναγνώρισης του περσινού του λάθους. Φευ. Ο Ζοσέ καρφώθηκε στον πάγκο της ομάδας του και το χειρότερο για τον ίδιο, ήταν η κίνηση του Τίτο που προσέγγισε τον πάγκο της Μαδρίτης και του έκανε εγκάρδια χειραψία. Το ύφος του Πορτογάλου (όπως αποτυπώνεται και στην 1η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο) είναι ενδεικτικό της απορίας και της αμηχανίας του. Ο άνθρωπος στον οποίο επιτέθηκε και τον οποίο εν συνεχεία είχε προσπαθήσει να μειώσει (θυμηθείτε ότι μετά το περιστατικό ο Μουρίνιο είχε δηλώσει στα ΜΜΕ ότι δεν γνωρίζει κανέναν… Πίτο) ήταν εκεί, μπροστά του, δείχνοντας του πως συμπεριφέρονται οι αληθινοί κύριοι, μακριά από μικρότητες.

Και σαν μην έφτανε αυτό, στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε του αγώνα, ξεκίνησε την κλασική μεμψιμοιρία περί διαιτησίας και ολοκλήρωσε το παραλήρημα του όταν ρωτήθηκε αν θα ήθελε η ομάδα του να αγωνίζεται με παίκτες από την ακαδημία όπως κάνει η Μπάρσα. Τότε λοιπόν απαντώντας έμμεσα στις προ ημερών δηλώσεις του Γιόχαν Κρόιφ που τόνισε ότι οι ομάδες πρέπει να αξιοποιούν τα φυτώρια τους, προχώρησε σε μια γεμάτη ειρωνεία επίθεση στον Ιπτάμενο Ολλανδό, λέγοντας ότι: «αυτός ο άνθρωπος κέρδισε μόνο ένα πρωταθλητριών με παίκτες από την ακαδημία όπως οι Λάουντρουπ, Στόιτσκοφ, Κούμαν και Ρομάριο.»

Φυσικά ο Μουρίνιο ξέχασε ότι ο Ρομάριο το 1992 δεν βρισκόταν στην Βαρκελώνη, ξέχασε επίσης ότι στην Μπάρσα εκείνη την χρονιά αγωνιζόταν ο Φερέρ, ο Γκουαρντιόλα και ο Αμόρ, όλοι τους προϊόντα των ακαδημιών, ενώ ο αρχηγός Αλεξάνκο βρισκόταν ήδη 12 χρόνια στην ομάδα.  Το χειρότερο όμως είναι ότι επέλεξε να επιτεθεί σε έναν άνθρωπο που άφησε την σφραγίδα του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, έναν ιεραπόστολο του total football όπως ο Κρόιφ, ο οποίος μπορεί γενικά να μιλάει αρκετά, σαχλαμάρες όμως δεν ξεστομίζει. Κάτι που δυστυχώς κάνει επανειλημμένα ο Ζοσέ Μουρίνιο. Δεν θα αλλάξεις ποτέ ρε Ζοσέ, όσους τίτλους και αν κερδίσεις…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου