Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Η Steaua και ο Ceaușescu


Στον πρόσφατο αγώνα μεταξύ της Στεάουα Βουκουρεστίου και της Τσέλσι στο Στάμφορντ Μπρίντζ, οι Λονδρέζοι ύψωσαν ένα πανό που έγραφε STEAUA= CEAUSESCU. Γιατί όμως;

Παλαιότερα, κάθε κομμουνιστικό καθεστώς της Ευρώπης που …σεβόταν τον εαυτό του, φρόντιζε να  έχει υπό την προστασία του, τουλάχιστον δύο ομάδες ποδοσφαίρου. Η μία εκπροσωπούσε τον στρατό και η άλλη την αστυνομία. Η Ρουμανία του Νικολάε Τσαουσέσκου, φυσικά και δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση αυτού του άγραφου κανόνα.
  
Η Στεάουα Βουκουρεστίου, ιδρυμένη το 1947 (έναν χρόνο νωρίτερα από την Ντινάμο) από τον τότε υπουργό άμυνας της Ρουμανίας, είναι η πιο διάσημη ομάδα της χώρας, αφού μεταξύ των άλλων έχει κατακτήσει και ένα κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης, ενώ από τις τάξεις της έχουν περάσει μερικοί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, όπως ο μυθικός Ντουκαντάμ και ο Γκεόργκι Χάτζι.

Εκτός από διάσημη, η Στεάουα ήταν και η ομάδα της οποίας πρόεδρος διετέλεσε ο ένας από τους γιούς του Τσαουσέσκου, ο Βαλεντίν, μοναδικός σήμερα επιζών της κάποτε πιο ισχυρής οικογένειας στην Ρουμανία. Σε αντίθεση με τον αδερφό του, Νίκου Τσαουσέσκου, που υπήρξε βίαιος και είχε συνδεθεί με τρομερές ακρότητες, ο Βαλεντίν ήταν πιο ήσυχος και αφοσιωμένος στην  Στεάουα, την οποία οδήγησε σε δύο ευρωπαϊκούς τελικούς αλλά και σε ένα εκπληκτικό σερί 104 αγώνων χωρίς ήττα στο εγχώριο πρωτάθλημα, μέσα σε ένα διάστημα 3 ετών, από τον Ιούνιο του 1986 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1989.

Την αγωνιστική περίοδο 1988-89 όμως, η Ντινάμο που βρισκόταν συνήθως στην σκιά της μεγάλης της αντιπάλου, διεκδίκησε μέχρι τέλους τον τίτλο, με προπονητή τον Μιρτσέα Λουτσέσκου (νυν προπονητής της Σαχτάρ). Ο Λουτσέσκου δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις με τον Βαλεντίν, καθώς το 1985 τον είχε ουσιαστικά διατάξει να προπονήσει την Ντιναμό. Εικάζεται μάλιστα ότι του είχε πει: «πήγαινε στην Ντινάμο για να υπάρχει ανταγωνισμός». Ο τελικός του κυπέλλου την ίδια χρονιά, ήταν μια καλή ευκαιρία για τον Λουτσέσκου, ώστε να πάρει μια άτυπη εκδίκηση.


Σε ένα κατάμεστο γήπεδο και με το σκορ στο 1-1, μια βαθιά μπαλιά ακριβείας του Χάτζι στο 87ο λεπτό, επιτρέπει στον Μπαλίντ να σκοράρει δίνοντας το προβάδισμα στην Στεάουα. Το γκολ όμως δεν μετράει, καθώς ο σκόρερ υποδεικνύεται (λανθασμένα) σε αντικανονική θέση. Ακολουθεί πραγματικός πανζουρλισμός, ο επόπτης τρώει πολλές «ψιλές» και τελικά ο Βαλεντίν, που παρακολουθεί τον αγώνα από την εξέδρα των επισήμων, διατάσσει τους παίκτες της ομάδας του, να αποσυρθούν από τον αγωνιστικό χώρο. Συνεπακόλουθα ο αγώνας διακόπτεται με υπαιτιότητα της Στεάουα και η Ντινάμο πανηγυρίζει την κατάκτηση του κυπέλλου, επιτρέποντας στον Λουτσέσκου να πάρει την δική του εκδίκηση. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε…

Ο Τύπος και οι εφημερίδες διατάσσονται από το καθεστώς, να μην κάνει καμία αναφορά στα πρωτοσέλιδα του για τον αγώνα και όπως αποδείχτηκε, υπήρχε λόγος. Δύο μέρες αργότερα η ομοσπονδία της χώρας ανακοινώνει ότι το γκολ του Μπαλίντ δεν έπρεπε να ακυρωθεί και δίνει με διάταγμα το κύπελλο στην Στεάουα! Ο Βαλεντίν, δεν είχε αποδεχθεί ποτέ τις κατηγορίες ότι προστάτευε με έμμεσο τρόπο την ομάδα του και είναι αλήθεια ότι η Ντινάμο των μυστικών υπηρεσιών, δεν ήταν ούτε εκείνη μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων. Λέγεται μάλιστα ότι το διαιτητικό τρίο του τελικού, ήταν μιλημένο από ανθρώπους της Ντινάμο. Ωστόσο εκείνο το βράδυ, ο ίδιος ο Νικολάε Τσαουσέσκου πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Δεν θα επέτρεπε ποτέ, να βιώσει ο γιός του τέτοια «ατίμωση».  

Ο Λουτσέσκου χαρακτηρίζει ακόμη και σήμερα εκείνη την απόφαση ως «μια μαύρη σελίδα για το ρουμανικό ποδόσφαιρο» και είναι χαρακτηριστικό ότι όταν το καθεστώς του Τσαουσέσκου έπεσε το 1990, η Στεάουα επιχείρησε να επιστρέψει στην Ντινάμο το κλεμμένο κύπελλο του 1988, ωστόσο η Ντινάμο αρνήθηκε κατηγορηματικά. Δεν θα επέτρεπε ποτέ εκείνη την ντροπή, να θαφτεί μαζί με τον δικτάτορα και την σύζυγο του, που είχαν νωρίτερα εκτελεστεί. Η περίοδος Τσαουσέσκου άφησε πολλές σκιές στο ποδόσφαιρο της χώρας. Σκιές των οποίων η φυσική παρουσία δεν αποδείχτηκε ποτέ, αλλά συνεχίζουν να περιφέρονται πάνω από την Βαλκανική χώρα.

Μια τέτοια είναι και η περίπτωση του Ντουκαντάμ. Ο μυθικός τερματοφύλακας της Στεάουα που απέκρουσε 4 πέναλτι των παικτών της Μπαρσελόνα στην διαδικασία των πέναλτι, στον τελικό της Σεβίλλης το 1986, λέγεται πως είχε δεχθεί τότε ως δώρο μία Μερσέντες από τον ανακουφισμένο πρόεδρο της Ρεάλ Μαδρίτης, Ραμόν Πεντρόζα. Επιστρέφοντας στην Ρουμανία, ο Νίκου Τσαουσέσκου διέταξε τον Ντουκαντάμ να παραδώσει το αυτοκίνητο στην κυβέρνηση και όταν εκείνος αρνήθηκε, τότε το καθεστώς φρόντισε να σπάσει τα δάχτυλα των χεριών καθώς και τον ώμο του άτυχου τερματοφύλακα.


Ο ίδιος ο Ντουκαντάμ αρνείται την γνησιότητα αυτής της ιστορίας και ισχυρίζεται ότι αυτό που τον ανάγκασε να σταματήσει το ποδόσφαιρο, ήταν ένα πρόβλημα θρόμβωσης που του παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε μια βόλτα του για κυνήγι, παρέα με τον Νικουλάε Τσαουσέσκου, με τον οποίο διατηρούσε άριστες σχέσεις. Συμπληρώνει μάλιστα ότι το μόνο δώρο που έλαβε, ήταν ένα Ντάτσια και 200 δολάρια! Τα ακριβή γεγονότα φυσικά δεν θα μαθευτούν ποτέ. Και το πιθανότερο είναι ότι κανείς δεν θέλει να τα μάθει. Άλλωστε ιστορίες σαν αυτή, ακόμη και αν είναι θλιβερές, γιγαντώνουν τον μύθο γύρω από το δημοφιλέστερο άθλημα στον πλανήτη. Έναν μύθο που λέει, ότι το ποδόσφαιρο είναι πολλά περισσότερα πράγματα από γκολ και θέαμα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου