Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

O Mourinho, o Domi και η κούπα του 1997


15 χρόνια πέρασαν από τότε που η PSG βρέθηκε στον δρόμο της Barca σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ήταν ο τελικός του κυπέλλου κυπελλούχων στο Roterdam, στο γήπεδο της Feyenord. Ένας αγώνας που (νομίζω τουλάχιστον) ότι θυμάμαι αρκετά καλά και που εμπεριείχε κάποια στοιχεία, που ακούγοντας τα σήμερα εν έτη 2013, οι παλιότεροι θα γελάσουν με νόημα και οι νεότεροι θα τα βρουν μάλλον ενδιαφέροντα. Ας κάνουμε λοιπόν μαζί, μια μικρή αναδρομή σε εκείνο το βράδυ της Τετάρτης, πριν από 15 χρόνια, που βρήκε την Μπάρσα κυπελλούχο Ευρώπης.


14 Μαϊου 1997 στο Roterdam Σε ένα κατάμεστο από φίλους και των δύο ομάδων, στάδιο, η Barca αντιμετωπίζει την PSG, κάτοχο ήδη από την προηγούμενη χρονιά του τότε, κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης. Οι Γάλλοι έχουν στην ενδεκάδα τους 7 παίκτες που είχαν δώσει το παρών και στον νικηφόρο γι’ αυτούς, τελικό του 1996. Στους υπόλοιπους 4, ανήκει και ένας νεαρός αριστερός μπακ που καλείται να αναλάβει μια ομολογουμένως δύσκολη αποστολή, αυτή της αναχαίτισης του Luis Enrique. Το όνομα του: Didier Domi! Ναι, σωστά καταλάβατε, δεν πρόκειται για συνωνυμία. Είναι ο ίδιος Domi που πέρασε πριν από λίγα χρόνια και από το ελληνικό πρωτάθλημα, φορώντας την φανέλα του Ολυμπιακού. Δυο σπουδαίοι Βραζιλιάνοι, ο Rai και ο Leonardo, είναι οι ηγέτες της ομάδας της Γαλλικής πρωτεύουσας.

Στην άλλη μεριά, η Barca δεν έχει πια στον πάγκο της τον Johan Cruyff, αλλά τον Bobby Robson και έναν πολύ δραστήριο βοηθό προπονητή, τον άσημο τότε, Πορτογάλο Jose Mourinho. Ο Miguel Nadal, γνωστός στους φίλους της Barca και ως «βράχος» (και ένας από τους αγαπημένους μου), είναι τιμωρημένος και λείπει από το κέντρο της άμυνας. Οι Καταλανοί έχουν αποκλείσει στα ημιτελικά την Fiorentina του μεγάλου Batistuta, μετά από δυο συγκλονιστικά παιχνίδια (1-1 στο Camp Nou, με γκολ των Nadal και Batistuta και 0-2 στον επαναληπτικό της Φλωρεντίας, με τα γκολ των Couto και Guardiola), ενώ οι Γάλλοι υπερκέρασαν το εμπόδιο της Liverpool.

Η Barca έχει στην σύνθεση της έναν 20χρονο Βραζιλιάνο επιθετικό, που έχει «βγάλει μάτια» με τις επιδόσεις του στο πρωτάθλημα Ισπανίας. Με κύρια χαρακτηριστικά του, τις εκτός πραγματικότητας αυξομειώσεις της έντασης των σπριντ του με την μπάλα στα πόδια και θανατηφόρα τελειώματα, ο Ronaldo έχει προλάβει μέσα σε λίγους μόλις μήνες, να κλέψει τις καρδιές όλων στην Βαρκελώνη και όχι μόνο.  Ο Ronaldo αγωνίζεται στην κορυφή της επίθεσης, έχοντας από πίσω του, τον Ivan De la Pena και στηρίζεται στις πτέρυγες από δυο παίκτες-όνειρο: Αριστερά του ξεκινάει ο Luis Figo και δεξιά ο Luis Enrique. Οι δυο τους συνηθίζουν να αλλάζουν μεριές κατά την διάρκεια των αγώνων και ανάλογα με τις συνθήκες.

Πιο πίσω, στο κέντρο δεσπόζει η μορφή του Pep Guardiola που έχει στο πλευρό του, τον Ρουμάνο Popescu ο οποίος έχει αποκτηθεί πριν δυο χρόνια ως αντικαταστάτης του Koeman και φέρει το περιβραχιόνιο του αρχηγού, ενώ στην τετράδα της άμυνας από αριστερά προς τα δεξιά, παρατάσσονται οι Sergi Barjuan, Couto, Abelardo και Ferrer, με τον Vitor Baia στο ρόλο του «φύλακα-άγγελου» της Καταλανικής εστίας.

Η Barca είναι το φαβορί (μια ταμπέλα που πάντως ποτέ δεν …αγαπήσαμε) και πραγματικά στο 1ο ημίχρονο, πιάνει τους Γάλλους από τον λαιμό. Figo και Luis Enrique χορεύουν την Γαλλική άμυνα, ο Couto κάνει μεγάλο παιχνίδι και αφού πρώτα ο Γερμανός διαιτητής Markus Merk (ναι, ο γνωστός Merk) ακυρώνει γελοιωδώς το γκολ (κεφαλιά) του Couto μετά από κόρνερ του Pep στο 38’, ο Ronaldo από πάσα του Luis Enrique κερδίζει πέναλτι, το οποίο αναλαμβάνει να εκτελέσει ο ίδιος. Το φαινόμενο ευστοχεί (την ώρα που μια φωτοβολίδα από το πέταλο των φανατικών της PSG προσγειώνεται λίγα μέτρα πίσω του) και η Barca κλείνει το ημίχρονο με 1-0.

Ο Popescu αντικαθίσταται στο 46’ από τον Amor (που παραλαμβάνει και το περιβραχιόνιο του αρχηγού), αλλά η Barca περνάει δύσκολες στιγμές στο 2ο μέρος και σώζεται 2 φορές από τον Baia και άλλη μία από το δοκάρι. Stoichkov και Pizzi περνούν ως αλλαγές στο τελευταίο πεντάλεπτο, στις θέσεις των De la Pena και Luis Enrique, οι Boixos πετάνε 2-3 φωτοβολίδες μπροστά στην εστία του Lama, ο Mourinho από την αγωνία του μασάει μια τσίχλα με τέτοιον τρόπο, που θα τον ζήλευε και ο Sir Alex, ο Robson χτυπάει με το χέρι του τις διαφημιστικές πινακίδες και τελικά ο αγώνας, με αρκετά λεπτά καθυστέρηση τελειώνει με την Barca τροπαιούχο.

Στην απονομή, η ομάδα που στον τελικό αγωνίστηκε με τις δεύτερες εμφανίσεις της, φοράει τα blaugrana και ο Popescu σηκώνει στον Ολλανδικό ουρανό, ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο, όχι το πιο σημαντικό, αλλά ένα που είχε σημαντική αξία για την Barca εκείνης της εποχής, που προσπαθούσε να πείσει τον ίδιο της τον εαυτό, ότι η dream team του Cruyff, δεν είχε περάσει στην λήθη του χρόνου. Κάποιοι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της βραδιάς, όπως ο Mourinho και ο Figo, έμελλε να εξελιχθούν τα επόμενα χρόνια σε personas non grata για την Barca. Φαινόμενο όχι ασυνήθιστο στον χώρο του αθλητισμού, όπου αθλητές και προπονητές, άλλοτε με δική τους ευθύνη και άλλοτε όχι, μετατρέπονται σε μια στιγμή, από πρωταγωνιστές σε αποδιοπομπαίοι τράγοι. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου