Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

To clasico είναι κοινωνικό γεγονός


Μια ακόμη στάση στον μαραθώνιο του πρωταθλήματος. Μόνο τρεις βαθμοί που δεν αρκούν για να κρίνουν τον πρωταθλητή. Θα τις ακούσετε πολλές φορές αυτές τις φράσεις το προσεχές διήμερο. Θα τις ακούσετε, αλλά μην τις πιστέψετε. Όχι επειδή στερούνται ρεαλιστικής βάσης, αλλά επειδή το να εξετάζεις μια αναμέτρηση της Μπάρσα με την Ρεάλ Μαδρίτης σαν ένα απλό παιχνίδι, είναι σχεδόν σαν να πετάς στα σκουπίδια κοινωνικούς αγώνες δεκαετιών και κουλτούρες (τόσο της καταλανικής όσο και της καστιγιάνικης) χιλιάδων χρόνων.

Όχι αγαπητοί φίλοι και φίλες. Το κλάσικο δεν είναι ένας ακόμη αγώνας. Ειδικότερα τα κλάσικο που διεξάγονται στην Βαρκελώνη, αποτελούσαν διαχρονικά κοινωνικό γεγονός για την Καταλονία. Είναι τα 90 λεπτά μέσα στην διάρκεια μιας αγωνιστικής περιόδου, που προσφέρονται στους Καταλανούς για να φωνάξουν για την πατρίδα τους, για εκείνα που αγαπάνε, για όσα τους κάνουν περήφανους, για ανθρώπους που προσέφεραν στον σύλλογο, παραμένουν αξέχαστοι και είναι σχεδόν  παρόντες.

Είναι τα 90 λεπτά στα οποία καμιά ρημάδα εμπορευματοποίηση, καμία κελεμπία (όχι ότι έχω τίποτα προσωπικό με τους Άραβες) και κανένας χορηγός, δεν μπορεί να τους στερήσει την ευκαιρία να υψώσουν την εστελάδα στον καταλανικό ουρανό. Ήδη το hashtag #CampNoupledestelades κάνει θραύση στα κοινωνικά δίκτυα. Αυτό και όχι το αντίστοιχο #classicFCB στο οποίο ο επίσημος σύλλογος προτρέπει τους οπαδούς να αφήσουν τα σχόλια τους για την αναμέτρηση του Σαββάτου.

Σε αυτή την ιστορία δεν υπάρχει απαραίτητα κακός λύκος. Δεν θα διαβάσετε σε αυτό το άρθρο για την «κακή και ύπουλη Μαδρίτη». Πρόκειται απλά για μια τελείως διαφορετική κουλτούρα, για διαφορετικές οπτικές γωνίες. Το ζήτημα όμως είναι ότι η οπτική της πρωτεύουσας, περικλείει σχεδόν εκβιαστικά και την Καταλονία. Κάτι που οι Καταλανοί, τουλάχιστον η πλειονότητα τους, αρνείται να αποδεχτεί και βρίσκει την ιδανική ευκαιρία να το διατρανώσει, όταν η Μπαρσελόνα υποδέχεται την Ρεάλ Μαδρίτης.

Πέραν από ένα σπουδαίο κοινωνικό γεγονός, οι αναμετρήσεις μεταξύ των δυο τεράστιων συλλόγων παραμένουν και μια αθλητική επίδειξη υψηλού επιπέδου. Οι προπονητές των δύο ομάδων, θα πάρουν αύριο το βάπτισμα του πυρρός. Τόσο ο Τάτα Μαρτίνο όσο και ο Κάρλο Αντσελότι, θα νιώσουν για πρώτη φορά από κοντά, την ατμόσφαιρα της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής αναμέτρησης στον κόσμο.

Δεν θα είναι όμως οι μόνοι. Νέιμαρ και Μπέιλ είναι τα «δώρα με τα ακριβά περιτυλίγματα», αλλά και οι Μπαρτρά, Σερζί Ρομπέρτο, Μοράτα, Ιγιάρα και Καρβαχάλ, θα διεκδικήσουν τις πιθανότητες τους να βάλουν την δική τους πινελιά στον καμβά του αγώνα. Έναν καμβά που πάντα ξεκινά από δυο χρώματα βάσης: τον Μέσι και τον Κριστιάνο.  

Για κάποιους άλλους, ίσως να είναι και η τελευταία τους παράσταση σε τέτοιο αγώνα στο Κάμπ Νόου. Πρώτος και σίγουρος σε αυτή την κατηγορία: ο Βίκτωρ Βαλντές. Ο αγαπημένος Βαλντές που έκανε ντεμπούτο σε κλάσικο πριν από δέκα χρόνια, στις 6 Δεκέμβρη του 2003 και από τότε δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω. Συμμετείχε από τότε σε 20 κλάσικος, όσα και ο Κασίγιας και δέχτηκε 26 γκολ, 13 λιγότερα από τον πολυδιαφημισμένο Ίκερ, που δεν αποκλείεται πάντως να επισκεφθεί και εκείνος για τελευταία φορά αύριο το Κάμπ Νόου.

Δεν είναι πλεονασμός να πούμε ότι η αυριανή αναμέτρηση ίσως αποτελέσει το ορόσημο ενός νέου διαφορετικού κύκλου ανταγωνιστικότητας μεταξύ των δύο ομάδων. Ο Αντσελότι δήλωσε μόλις χθες ότι νιώθει την φιλοσοφία του πιο κοντά στου Ντελ Μπόσκε, παρά σε εκείνη του Μουρίνιο. Αυτό είναι καλό νέο.

Ο Μαρτίνο πάλι θέλει να εξελίξει πράγματα στην Μπάρσα. Όσο και να διατρανώνει σε όλους τους τόνους ότι δεν ήρθε για να αλλάξει την φιλοσοφία του συλλόγου, η ίδια του η προσωπικότητα, που δείχνει άκρως ενδιαφέρουσα, φανερώνει ότι η Μπαρσελόνα θα αλλάξει. Αυτό δεν είναι κακό, είναι μάλλον απαραίτητο και η αλήθεια είναι ότι ακόμη και αν πολλοί ενοχλούνται με αυτή μου την άποψη, είναι για την ώρα και δυσδιάκριτο (τουλάχιστον στα δικά μου μάτια). Αναγνωρίζω βεβαίως ότι η εξέλιξη από μόνη της, είναι έννοια δύσκολη και στην αποδοχή αλλά και στην εφαρμογή της.

Αμιγώς αγωνιστική ανάλυση δεν πρόκειται να κάνω. Είναι ακόμη νωρίς για να έχουμε μια ασφαλή εικόνα για αυτά που μπορούν να παρουσιάσουν στον αγωνιστικό χώρο οι δυο αντίπαλοι. Η Μαδρίτη πάντως φαίνεται για την ώρα να ψάχνεται περισσότερο και είναι λογικό. Τα νέα πρόσωπα στο Βαλδεμπέμπας είναι πολλά. Στην Μπάρσα πάλι, η προσπάθεια «πεπ-εξάρτησης» συνεχίζεται, συνοδευμένη από τους κλασικούς (και συνηθισμένους σε όσους τα έχουμε ζήσει και παλαιότερα) κλυδωνισμούς. Εν κατακλείδι σε τέτοιους αγώνες κερδίζει συνήθως αυτός που το θέλει περισσότερο. Ακούγεται ενοχλητικά απλοϊκό, παραμένει όμως γεγονός.

Οι βαθμοί που χωρίζουν τις δυο ομάδες στο πρωτάθλημα, είναι ελάχιστοι: μόλις τρεις. Οι παράμετροι όμως που κάνουν τους δυο συλλόγους να διαφέρουν στην ολότητα τους, είναι πολλές. Περισσότερες και από τα 98000 χαρτάκια που αύριο θα σχηματίσουν το μήνυμα συμπαράστασης προς τον Τίτο Βιλανόβα. Η απάντηση στο αν θα παραμείνουν τόσες και στο μέλλον ή θα φτάσουμε να τις μετράμε στα δάχτυλα της μιας παλάμης, παραπέμπεται στις καλένδες. Για την ώρα μπορούμε να δακρύσουμε ελεύθερα, βλέποντας το forca Tito στις εξέδρες του Κάμπ Νόου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου