Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Η βραδιά της αναγέννησης


Τετάρτη 17 Μαϊου 2006. Stade de France. Παρίσι. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα ο Terje Hauge σφυρίζει για τελευταία φορά. Η Barcelona είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Σχεδόν απίστευτο. Έχουν περάσει 12 χρόνια από την ψυχρολουσία της Αθήνας. 12 ολόκληρα χρόνια από τον κεραυνό που λεγόταν Milan και χτύπησε διάνα, ακριβώς στην καρδιά της dream team του Cruyff, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους για την υπέροχη εκείνη ομάδα του ιπτάμενου Ολλανδού. Ανοιγοκλείνεις τα μάτια και συνειδητοποιείς ότι έχουν περάσει ακόμη 10 χρόνια από την βραδιά της αναγέννησης που σημειολογικά θαρρείς, έλαβε χώρα στην πόλη του Φωτός.


Η 17η Μαϊου του 2006, θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και στην καρδιά των απανταχού blaugrana. Δεν ήταν απλά η επιστροφή στην κορυφή, μιας ομάδας που χάριζε διαχρονικά όμορφες ποδοσφαιρικές στιγμές χωρίς να τις εξαργυρώνει σε τίτλους. Ήταν και το τελευταίο της Champions League χωρίς χορηγό στη φανέλα, ήταν η επιστροφή του πνεύματος του Cruyff, ήταν η δικαίωση του Puyol, ήταν η καθιέρωση του Valdes.

Ήταν επίσης η βραδιά της κάθαρσης για μια γενιά φιλάθλων που πλησίαζε τότε τα 30 και είχε χορτάσει πίκρες και απογοητεύσεις, μένοντας όμως πάντα προσηλωμένη στη μαγεία της blaugrana φανέλας και στις ποδοσφαιρικές παραστάσεις υψηλού επιπέδου χωρίς αντίκρισμα. Ήταν εκείνοι που είχαν συνηθίσει να τους αποκαλούν losers (αν και ο χαρακτηρισμός πηγάζει κυρίως από το τμήμα μπάσκετ της Barcelona) κάτι που σήμερα, εν έτη 2016, φαντάζει σχεδόν αστείο. Σε αυτή τη γενιά, ανήκει και ο υπογράφων το σημερινό άρθρο. Πριν φτάσουμε όμως στο Παρίσι, μεσολάβησε μια σειρά γεγονότων που εν τάχει αξίζει να αναφερθούν.

Το καλοκαίρι του 2004, η Barcelona του Frank Rijkaard ήταν μια ομάδα που ετοιμαζόταν να γίνει πρωταθλήτρια. Έχοντας διανύσει έναν εκπληκτικό αήττητο δεύτερο γύρο στη La Liga της προηγούμενης περιόδου, η σεζόν 2004-05 ξεκινούσε με υψηλές φιλοδοξίες. Η απόκτηση, μεταξύ άλλων, των Etoo, Deco και Giuly, έδωσε στον Ronaldinho τα  στηρίγματα ποιότητας που απαιτούνταν για να επιστρέψει η ομάδα στην κορυφή του ισπανικού πρωταθλήματος. Όπερ και εγένετο. Στο Champions League όμως, η πορεία ανακόπηκε με τρόπο άδοξο στην φάση των 16.

Η Chelsea αποδείχθηκε απροσπέλαστο εμπόδιο. Οι Καταλανοί κέρδισαν στον πρώτο αγώνα με 2-1 στο Camp Nou, αλλά ο Mourinho δημιούργησε μια απίστευτη πόλωση εν όψει του επαναληπτικού, πατώντας στην αποβολή (από τον πρώτο αγώνα) του Drogba. Οι λονδρέζοι ξεκίνησαν εντυπωσιακά στο Stamford Bridge και στο εικοσάλεπτο προηγούνταν ήδη με 3-0. Όμως ο Ronaldinho δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Πέτυχε δυο γκολ. Το πρώτο με πέναλτι και το δεύτερο, ένα από τα ωραιότερα που έχουν επιτευχθεί στον θεσμό, το περιβόητο «σβήσιμο του τσιγάρου» λίγο πριν το ημίχρονο τελειώσει με 3-2. Στο δεύτερο μέρος η Barcelona πίεσε, έκανε ευκαιρίες, αλλά η κεφαλιά του Terry στο 76’ την ώρα που ο Carvalho είχε πάρει αγκαζέ τον Valdes, σήμανε το τέλος. Παρακολούθησα εκείνο τον αγώνα στη Βαρκελώνη και ακόμη και σήμερα, 11 χρόνια μετά, τα χέρια μου τρέμουν πάνω από το πληκτρολόγιο, καθώς ανακαλώ στη μνήμη μου εκείνες τις στιγμές. Ένα μεγάλο «γιατί» πλανιόνταν στην ατμόσφαιρα, αλλά υπήρχε κι ένα συναίσθημα που έλεγε, «δεν πειράζει, του χρόνου.» Μια μεγάλη κόντρα στο μεταξύ, είχε ξεκινήσει. Με τον Mourinho, αλλά και με την Chelsea.

Η περίοδος 2005-06 βρήκε την Barcelona πρωταθλήτρια Ισπανίας. Η δυναμική που είχε αναπτυχθεί σταδιακά από το καλοκαίρι του 2003, όταν ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου ο Joan Laporta και αφίχθη στη Βαρκελώνη ο Ronaldinho, ήταν πλέον ξεκάθαρη. Η Barca ετοιμαζόταν να επιστρέψει και στην κορυφή της Ευρώπης.

Αντίπαλος στην φάση των 16 και πάλι η Chelsea. Αυτή την φορά ο πρώτος αγώνας διεξάγεται στο Λονδίνο. Οι Καταλανοί μένουν πίσω στο σκορ από ένα αυτογκόλ του Motta, ισοφαρίζουν με αυτογκόλ του Terry και στο 88’ ο Samuel Etoo πετυχαίνει το 1-2 με μια υπέροχη προβολή, πριν χαθεί στην αγκαλιά των blaugrana οπαδών που παραληρούν πίσω από την εστία του Cech. Στον επαναληπτικό του Camp Nou o Ronaldinho ανοίγει το σκορ στο 78’ και η ισοφάριση του Lambard στις καθυστερήσεις δεν αποτρέπει την γλυκιά εκδίκηση. Η Barcelona προκρίνεται στα προημιτελικά του θεσμού.

Η Benfica υποτάσσεται στις ορέξεις των Ronaldinho και Etoo και στα ημιτελικά η Barca αποκλείει την Milan, χάρη στο χρυσό γκολ του Giuly στο Μιλάνο. Το 0-1 του πρώτου αγώνα είναι αρκετό για να στείλει την ομάδα του Rijkaard στον τελικό του Παρισιού, εκεί όπου θα αντιμετωπίσει την Arsenal του Wenger, του Henry και του Fabregas, η οποία έχει στο μεταξύ αποκλείσει την Ρεάλ Μαδρίτης.

H Barcelona ξεκινά τον αγώνα σαν φαβορί, αλλά η Arsenal έχει τον Henry στις καλύτερες ποδοσφαιρικές του ημέρες και ήδη στο 15’ ο Victor Valdes αναγκάζεται σε δύο υπέροχες επεμβάσεις που κρατούν ζωντανούς τους Καταλανούς. Στο 18’ αποβάλλεται ο Lehman και ο Wenger αναγκάζεται να αποσύρει τον Pires. Οι ισορροπίες αλλάζουν, όμως κόντρα στη ροή του αγώνα οι κανονιέρηδες ανοίγουν το σκορ με μια κεφαλιά του Campell. Η Arsenal έχει σκοράρει, παίζει με 10 και έχει κάθε δικαιολογία ώστε να οπισθοχωρήσει στήνοντας τείχος μπροστά από τον Almunia. Σκηνικό, που για τους αντιπάλους της Barca τα επόμενα χρόνια έμελλε να γίνει κανόνας.

O Ronaldinho είναι σε κακή βραδιά, μοιάζει μπλοκαρισμένος, καμία σχέση με τον παίκτη που θαύμασε ο κόσμος στη διάρκεια εκείνης της σεζόν και τα πράγματα μοιάζουν πολύ δύσκολα. Μια υπέροχη προσπάθεια του Etoo καταλήγει στο δοκάρι και το ημίχρονο τελειώνει με 0-1. Τι μπορούμε να περιμένουμε στο δεύτερο μέρος; Ποιος θα αλλάξει τις ισορροπίες;

Στην επανάληψη η Barca βγαίνει μπροστά και η Arsenal βρίσκει τις ευκαιρίες για να τελειώσει τον αγώνα, με τις φαρμακερές της αντεπιθέσεις. Ο Valdes όμως φωνάζει και πάλι παρών. Πρώτα εξουδετερώνει ένα σουτ του Ljungberg και έπειτα σταματά τον Henry σε τετ α τετ. Ο Rijkaard ανακατεύει την τράπουλα. Μπαίνει ο Iniesta στη θέση του Edmilson στο 46’, ο Larsson στη θέση του Van Bommel στο 61’ και ο Belletti στη θέση του Oleguer στο 71’. Και οι τρεις πρόκειται να συμβάλλουν καθοριστικά στην ανατροπή που θα ακολουθήσει.

Ο Iniesta βρίσκει από τα αριστερά τον Larsson μέσα στην περιοχή, εκείνος βγάζει με υπέροχη one touch πάσα τον Etoo απέναντι στον Almunia και ο Καμερουνέζος δεν αστοχεί, ισοφαρίζοντας σε 1-1 στο 76’. Πέντε λεπτά αργότερα, ο ταλαιπωρημένος από τραυματισμούς, αλλά υπέροχος Βραζιλιάνος Belletti, ξεκινά μια προσπάθεια από τα δεξιά, δίνoντας μια «σκοτωμένη» πάσα στον Larsson. Ο τεράστιος Σουηδός προλαβαίνει την μπάλα και την γυρίζει με το αριστερό μέσα στην περιοχή όπου ο επερχόμενος Belletti σκοράρει για να γράψει το τελικό 2-1. Δευτερόλεπτα αργότερα γονατίζει κλαίγοντας στο χορτάρι του Stade de France. Μια εικόνα, για μια ζωή. Και την δική του και την δική μας. Η επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης είναι γεγονός.

Όλοι περίμεναν ότι η Barcelona θα πρωταγωνιστούσε στο ευρωπαϊκό στερέωμα τα επόμενα χρόνια. Η αλήθεια όμως είναι ότι το φινάλε για τους περισσότερους πρωταγωνιστές εκείνης της ομάδας, γράφτηκε ακριβώς εκείνο το βράδυ του Μαϊου. Θα ακολουθούσαν δύο χρόνια αποτυχιών και αδικαιολόγητου κορεσμού, πριν ανοίξει το κεφάλαιο Pep Guardiola.

Ωστόσο η παρέα του Rijkaard, του Ronnie, του Deco, του Etoo και των υπολοίπων, είχε καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό: Να φέρει ξανά το χαμόγελο στα χείλη των blaugrana οπαδών, που ζούσαν για περισσότερη από μια δεκαετία, σε μια κατάσταση συμβιβασμού, γκρίνιας και μεμψιμοιρίας.

Πριν τον τελικό του 2006, είχε προηγηθεί το Λονδίνο το 1992. Ακολούθησε η Ρώμη τo 2009, το Λονδίνο (ξανά) τo 2011 και το Βερολίνο το 2015. Ίσως σε κάποια χρόνια προστεθούν τα ονόματα και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων στη λίστα των χρυσών βραδιών της Barcelona. Αλλά καμία επιτυχία δεν θα έχει την ένταση και το ξέσπασμα συναισθημάτων, που προκάλεσε εκείνη η βραδιά στο Παρίσι. Τουλάχιστον για όσους την έζησαν διανύοντας την τρίτη δεκαετία της ζωής τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου