Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Dennis ο τρομερός


Ιδιοφυία και κλάση. Η κλάση είναι φυσικά συνδεδεμένη με όσα θέλεις και μπορείς να κάνεις με την μπάλα, όμως η ιδιοφυία σου δίνει την δυνατότητα να χρησιμοποιείς την τεχνική σου, με ξεχωριστό τρόπο. Πίσω από όσα κάνει, υπάρχει πάντα το κεφάλι, το μυαλό. Και η τεχνική του, του επιτρέπει να κάνει όσα σκέφτεται και να τα εκτελεί ακριβώς με τον τρόπο που θέλει.” Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Αρσέν Βενγκέρ, στην προσπάθεια του να περιγράψει τον Ντένις Μπέργκαμπ. Ότι θα επιχειρήσουν να κάνουν δηλαδή σήμερα και οι balacticos.

Το 1986 ένας ξερακιανός πιτσιρικάς, κάνει ντεμπούτο με την φανέλα του Άγιαξ, σε έναν αγώνα απέναντι στην Ρόντα. Μετά τον αγώνα στα αποδυτήρια, ο Φράνκ Ράικαρντ τον ρωτάει πόσο χρονών είναι. “Είμαι 17” απαντάει ο σημερινός μας ήρωας για να πάρει την απάντηση από τον Ράικαρντ “τότε έχεις λαμπρό μέλλον”. Ο Ντένις Μπέργκαμπ εντάχθηκε στις περίφημες ακαδημίες του Άγιαξ σε ηλικία 12 χρονών και τα πρώτα χρόνια μόνο εύκολα δεν ήταν. Αδύνατος και αδύναμος, πάλευε για να στεριώσει σε μια ομάδα γεμάτη από ταλέντο. Έκανε ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα υπό τις οδηγίες του Γιόχαν Κρόιφ, συμπληρώνοντας εκείνη την σεζόν 14 συμμετοχές, παίζοντας δίπλα σε τεράστια ονόματα, όπως ο Μάρκο Φαν Μπάστεν.

Ο Ντένις προερχόταν από μια εξαιρετική οικογένεια, για την οποία η μόρφωση δεν ήταν ποτέ σε δεύτερο πλάνο. Έμενε με τους γονείς του, ακόμη κι όταν μετέπειτα έγινε διεθνής με την Ολλανδία και σε πολλά ταξίδια έπαιρνε μαζί του τα βιβλία του για να μελετά. Η οικογένεια του ήταν επίσης φανατικοί υποστηρικτές της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το μικρό του όνομα (Ντένις) οι γονείς του το έδωσαν εμπνευσμένοι από τον θρύλο των κόκκινων διαβόλων, τον Ντένις Λο! Ο ίδιος όμως δεν ήταν ποτέ φίλος της Γιουνάιτεντ. Η αδυναμία του ήταν ο Γκλέν Χόντλ της Τότεναμ. Χρόνια αργότερα έλεγε: “Πολλοί λένε ότι είμαι οπαδός της Τότεναμ. Λάθος. Είμαι θαυμαστής του Χόντλ και για να τον βλέπω, έπρεπε να παρακολουθώ την Τότεναμ. Τόσο απλά.”

Ήδη από την 2η χρονιά του με την πρώτη ομάδα του Άγιαξ, η καριέρα του Ντένις εκτινάχθηκε. Μετατράπηκε σε έναν τρομερό σκόρερ, κάτι που για οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή θα αποτελούσε τίτλο τιμής, αλλά τον Ντένις μάλλον θα τον αδικούσε ένας τέτοιος χαρακτηρισμός. Η διορατικότητα του και η ικανότητα του να ξέρει ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται οι συμπαίκτες του στον αγωνιστικό χώρο, ήταν μνημειώδης. Ο Μπέργκαμπ ήταν κάτι περισσότερο από ένας απλός επιθετικός.



Με τον Άγιαξ κέρδισε πολλές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στο πρωτάθλημα για τρεις συνεχόμενες χρονιές (1991-93) καθώς και τον τίτλο του καλύτερου Ολλανδού ποδοσφαιριστή, άλλες δύο (1992-93). Το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα ήρθε το 1990. Αποτέλεσε αναπόσπαστο μέλος της μέχρι και το 2000, όταν αποφάσισε να σταματήσει από την εθνική ομάδα.

Στην ιστορία έμεινε το γκολ που πέτυχε στο τελευταίο λεπτό του προημιτελικού, στο παγκόσμιο κύπελλο του 1998, όταν απέναντι στην Αργεντινή και με το σκορ στο 1-1, κατέβασε μια μπαλιά 50 μέτρων του Φράνκ Ντε Μπούρ με ένα άγγιγμα, του χρειάστηκε άλλο ένα για να περάσει την μπάλα κάτω από τα πόδια του Αγιάλα, για να την στείλει τελικά με ένα τρίτο άγγιγμα στα δίχτυα του φουκαρά Ρόα. Ήταν ένα από τα ωραιότερα γκολ που έχουν επιτευχθεί ποτέ σε τελική φάση μουντιάλ. Όταν αργότερα ρωτήθηκε για εκείνο το γκολ, ή απάντηση του ήταν αφοπλιστική: “Όχι δεν χρειάζεται να ξαναδώ σε επανάληψη την φάση για να συνειδητοποιήσω τι έκανα. Γνωρίζω πολύ καλά ακριβώς τι έκανα, αφού το είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου!” Να τονίσουμε εδώ ότι μιλάμε για μια κίνηση που εξελίχθηκε και ολοκληρώθηκε μέσα σε 6 δευτερόλεπτα, τα 3 εκ των οποίων πέρασαν με την μπάλα να ταξιδεύει στον αέρα, από την μακρινή μπαλιά του Ντε Μπούρ…


Το καλοκαίρι του 1993, η ιταλική Ίντερ άνοιξε την αγκαλιά της για να υποδεχθεί το παιδί θαύμα του ολλανδικού ποδοσφαίρου. Εικάζεται ότι ο Ντένις απέρριψε τότε προτάσεις από την Μίλαν και την Μπαρσελόνα για να πει το ναι στους νερατζούρι, την ώρα που ο Γιόχαν Κρόιφ ήταν αρνητικός στην μετακόμιση του στο καμπιονάτο, καθώς θεωρούσε ότι το στυλ ποδοσφαίρου στην γείτονα χώρα δεν θα ταίριαζε στον βιρτουόζο Ντένις. Ο Ιπτάμενος Ολλανδός αποδείχθηκε σωστός. Ο Ντένις δεν ταίριαξε ποτέ στην Ίντερ, είχε σοβαρά προβλήματα τόσο με τους δημοσιογράφους, όσο και με κάποιους συμπαίκτες του όπως ο Ουρουγουανός επιθετικός Ρούμπεν Σόσα, που τον έβλεπε περισσότερο σαν αντίπαλο και λιγότερο σαν συμπαίκτη και έτσι το καλοκαίρι του 1995, ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι.

Στο μεταξύ ήδη από το 1994, ήρθε άλλο ένα δυσάρεστο γεγονός, που σημάδεψε και χαρακτήρισε την καριέρα του. Στο παγκόσμιο κύπελλο των Η.Π.Α. το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή των Οράνιε έπαθε μηχανική βλάβη και ένας δημοσιογράφος είχε την ατυχή έμπνευση να αστειευτεί, ισχυριζόμενος ότι έχει μια βόμβα στην βαλίτσα του. Αυτό ήταν. Ο Μπέργκαμπ δεν θα πετούσε ποτέ ξανά με αεροπλάνο, καθώς έπαθε μια ασθένεια που ονομάζεται αεροφοβία και η οποία τον ανάγκασε να επισκέπτεται για μεγάλο διάστημα, ειδικούς ψυχολόγους. Ήταν λοιπόν πλέον ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής, οποιαδήποτε ομάδα όμως θα τον εμπιστευόταν, γνώριζε ότι δεν θα τον είχε στην διάθεση της σε αγώνες που απαιτούσαν μεταφορά με αεροπλάνο.

Τον Μπρούς Ρίοχ, προπονητή τότε της Άρσεναλ, λίγοι τον θυμούνται. Έμεινε πάντως στην ιστορία, καθώς εκείνος ήταν ο άνθρωπος που πήρε τον Ντένις από το Μιλάνο στο Λονδίνο. Ο Μάσιμο Μοράτι, πρόεδρος (μέχρι και σήμερα) της Ίντερ, σε μια επίδειξη μικροψυχίας είχε δηλώσει τότε πως “η Άρσεναλ θα είναι τυχερή, αν ο Μπέργκαμπ πετύχει έστω και 10 γκολ μέσα στην χρονιά”. Το ξεκίνημα του με τους κανονιέρηδες ήταν μουδιασμένο, καθώς στα πρώτα επτά παιχνίδια της σεζόν εκείνης, ο Ντένις δεν κατάφερε να σκοράρει. Όταν όμως το έκανε, δεν κοίταξε ποτέ πίσω, συνθέτοντας μαζί με τον Ίαν Ράιτ ένα σπουδαίο επιθετικό δίδυμο. Ο Μπέργκαμπ με την άφιξη του στο Λονδίνο εξήγησε στους συμπαίκτες του: “Μην μου δίνετε κοντινές εύκολες πάσες. Να μου δίνετε δύσκολες, μακρινές, τρελές πάσες γιατί μπορώ να τις χειρίζομαι και να τις υποδέχομαι πανεύκολα.”


Η άφιξη του Αρσέν Βενγκέρ στο Λονδίνο, σηματοδότησε την έναρξη της καλύτερης περιόδου στην καριέρα του Ντένις. Κέρδισε με την Άρσεναλ πρωτάθλημα και κύπελλο (1997-98) και πετύχαινε γκολ – ποιήματα. Ακολούθησε άλλο ένα ντάμπλ την περίοδο 2001-02, χρονιά που πέτυχε και ένα από τα ομορφότερα γκολ της καριέρας του απέναντι στη Νιουκάστλ, σε μια φάση όπου συμπρωταγωνίστησε στον ρόλο του.. θύματος, ο Νίκος Νταμπίζας.

Μετά την συνεργασία με τον Ίαν Ράιτ, ο Μπέργκαμπ συνέθεσε ένα ακόμη φονικό δίδυμο αυτή την φορά μαζί με τον Τιερί Ανρί. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο εξαιρετικός Γάλλος, δεν θα κατάφερνε να πετύχει τόσα γκολ με την φανέλα της Άρσεναλ, αν δεν είχε στο πλάι του τον Ντένις, που ήταν πάντα εξαιρετικά ομαδικός και αλτρουϊστής και τον εξίταρε περισσότερο μια εξαιρετική πάσα, παρά ένα γκολ.  Την περίοδο 2003-04 η Άρσεναλ κέρδισε το πρωτάθλημα χωρίς να χάσει ούτε έναν αγώνα, με τον Ντένις ξανά πρωταγωνιστή.

Ο Μπέργκαμπ σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 2006, αφήνοντας πίσω του έναν τεράστιο μύθο. Πολλοί συμπαίκτες και αντίπαλοι ισχυρίζονται ακόμη και σήμερα, ότι δεν τον έβλεπαν ποτέ του να ιδρώνει κατά την διάρκεια των αγώνων. “Σου έδινε την εντύπωση ότι μπορεί να παίζει με ένα τσιγάρο στο ένα χέρι και ένα ποτήρι σαμπάνια στο άλλο”. Κι όμως ήταν τέτοια η ευφυία του και τόσο γρήγορη η σκέψη του, που μπορούσε να ξεχαρβαλώνει οργανωμένες άμυνες με μια απλή κίνηση.

Εν έτη 2013, την εβδομάδα που διανύουμε ο Μπέργκαμπ, που πλέον ακολουθεί καριέρα προπονητή, θα παρουσιάσει το νέο του βιβλίο. Εκεί λοιπόν, ο Αρσέν Βενγκέρ μιλώντας για τον Ντένις λέει κάτι πολύ σημαντικό, κάτι που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής: “Μερικές φορές, οι μεγάλοι εγωισμοί στο ποδόσφαιρο, συνδέονται με το χάρισμα, με την έντονη προσωπικότητα. Όμως τις περισσότερες φορές, αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν χάρισμα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μεγάλοι εγωισμοί. Ο Ντένις ήταν ένας παίκτης που σεβόταν και αγαπούσε απεριόριστα το ποδόσφαιρο. Πιστεύω ότι οι μεγάλοι παίκτες οδηγούνται από το πώς πρέπει να παίζεται το ποδόσφαιρο και όχι από το πώς το ποδόσφαιρο θα τους υπηρετεί.”  

Ο ίδιος ο Ντένις λέει: “Πρέπει να παίζεις ποδόσφαιρο επειδή το αγαπάς, όχι επειδή θέλεις απλά να βγάλεις χρήματα. Μόνο τότε μπορείς να γίνεις πραγματικά μεγάλος. Μόνο τότε θα σε θυμούνται όταν σταματήσεις.” Τον Ντένις Μπέργκαμπ πάντως, είναι βέβαιο ότι θα τον θυμόμαστε για πάντα. 

1 σχόλιο:

  1. Άλλη λατρεία και αυτός...Θυμάστε μια εποχή που κυκλοφορούσαν μινιατούρες ποδοσφαιριστών;Ήταν η πρώτη που είχα αγοράσει του Μπέργκαμπ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή