Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Camp Nou. Καταφύγιο πληγωμένης περηφάνιας


Την δεκαετία του 1950, πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες της ιβηρικής χερσονήσου απέκτησαν καινούρια γήπεδα. Αρχικά η Ρεάλ Μαδρίτης στην περιοχή του Σαμαρτιν εγκαινίασε το 1947 το γήπεδο της (που αργότερα ονομάστηκε Σαντιάγκο Μπερναμπέου) και ακολούθησαν και άλλες. Νέα έδρα απέκτησαν η Μπενφίκα, η Σπόρτινγκ Λισσαβώνας αλλά και η Σεβίλλη. Η Μπαρσελόνα που έδινε τους αγώνες της στο απαρχαιωμένο Λες Κόρτς των 60.000 θέσεων, άρχισε να νοιώθει άβολα. Χρειαζόταν μια νέα στέγη.


Το πρώτο λιθαράκι 
Στις 28 Μαρτίου 1954 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του νέου γηπέδου που θα φιλοξενούσε τους αγώνες της Μπάρσα. Οι μελέτες προέβλεπαν ότι το κόστος κατασκευής θα έφθανε στα 66 εκατομμύρια πεσέτες (σε σημερινή αναλογία περίπου 400,000 ευρώ), χρήματα που θα προέκυπταν από τις εισφορές μελών. Τη σχεδίαση ανέλαβαν δύο Καταλανοί (δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς..) αρχιτέκτονες, οι κ.κ. Σοτέρας Μάουρι και Μιτιχάνς Μίρο. Το αρχικό σχέδιο περιλάμβανε δύο επίπεδα κερκίδων και ένα σκέπαστρο στην δυτική πλευρά του σταδίου.

Τρία χρόνια μετά, τον Σεπτέμβριο του 1957 έγιναν τα εγκαίνια. Επιθυμία των Καταλανών ήταν το γήπεδο να ονομαστεί Ζουάν Γκαμπέρ, εις μνήμην του ιδρυτή της Μπάρσα. Οι κακές σχέσεις όμως του εκλιπών, με το δικτατορικά καθεστώτα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι υπήρξε αυτόχειρας αλλά και.. Ελβετός, οδήγησαν την Φρανκική κυβέρνηση στην απόφαση να απαγορεύσει ρητά αυτήν την ονομασία. Έτσι ονομάστηκε Στάδιο Του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Μπαρσελόνα, ενώ οι Καταλανοί το προσφωνούσαν απλά Κάμπ Νόου, δηλαδή νέο γήπεδο.
Σχεδόν 50 χρόνια μετά, το 2000, η διοίκηση Νούνιεζ, έθεσε το θέμα της ονομασίας του γηπέδου σε ψηφοφορία. Με μια μικρή λεπτομέρεια όμως: τα μέλη ήταν υποχρεωμένα να επιλέξουν ανάμεσα στο όνομα Κάμπ Νόου και  Στάδιο Του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Μπαρσελόνα. Ανάμεσα σε μια χρονολογική ανακρίβεια (ως πότε το Κάμπ Νόου θα παραμένει “νέο”) και σε μια τρομακτική κοινοτυπία, τα μέλη επέλεξαν το πρώτο. Το όνομα του Γκαμπέρ, έμεινε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας από την λιπόψυχη διοίκηση. Φημολογείται μάλιστα ότι ο (μετέπειτα πρόεδρος της Μπάρσα), Ζουάν Γκασπάρ, δεξί χέρι τότε του Νούνιεζ, είχε προτείνει εντελώς δουλικά, στον πρόεδρο του συλλόγου, να έθετε το δικό του όνομα στην ψηφοφορία!

Το κόστος κατασκευής του γηπέδου (που αρχικά είχε χωρητικότητα 95,053 θέσεων) έφθασε τελικά στα 288 εκατομμύρια πεσέτες (σημερινά περίπου 1,8 εκ. ευρώ), 425% πάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό!  Ο σύλλογος αναπόφευκτα υπέφερε οικονομικά και μόνο όταν, δέκα χρόνια μετά, το παλιό Λες Κόρτς πωλήθηκε, η Μπαρσελόνα μπόρεσε να “ανασάνει” και να προχωρήσει στην κατασκευή (1971) του Παλαού Μπλαουγράνα ,έδρα μέχρι και σήμερα, των υπόλοιπων τμημάτων του συλλόγου. 
Το 1982, με αφορμή την διεξαγωγή του Παγκόσμιου Κυπέλλου ποδοσφαίρου στην Ισπανία, το Κάμπ Νόου αναβαθμίστηκε με την προσθήκη τρίτου διαζώματος και την αύξηση της χωρητικότητας σε 120,000. Την ίδια χρονιά χτίστηκε και το Μίνι Εστάντι (έδρα της Β ομάδας της Μπάρσα), ενώ το Κάμπ Νόου έγινε τόσο δημοφιλές, που μέχρι και ο Πάπας Ιωάννης ΙΙ το επισκέφθηκε και έγινε μάλιστα και μέλος της Μπάρσα!

Ολυμπιακοί αγώνες 1992
Το 1992 ήταν η έδρα του τελικού του ποδοσφαίρου, στους ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης, ενώ ένα χρόνο αργότερα για να μετατραπούν όλες οι θέσεις του γηπέδου σε καθήμενες, η χωρητικότητα έπεσε εκ νέου στις 99,000 προς απογοήτευση  των Μπόιχος (ή Μπούσους) Νόις, δηλαδή των φανατικών οπαδών, που συνήθιζαν να παρακολουθούν τους αγώνες της αγαπημένης τους ομάδας, όρθιοι πίσω από τις δύο εστίες. Παρέμεινε ωστόσο το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα  γήπεδο στην Ευρώπη και 6 χρόνια μετά φιλοξένησε τον επικό τελικό του Champions League, μεταξύ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Μπάγιερν Μονάχου.

Το σχέδιο του Φόστερ
Το 2007, για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την κατασκευή του γηπέδου, η διοίκηση Λαπόρτα ανέθεσε μετά από διαγωνισμό, στον Βρετανό αρχιτέκτονα Σερ Νόρμαν Φόστερ, το έργο της ανακαίνισης του Κάμπ Νόου. Τα σχέδια που είδαν το φως της δημοσιότητας λίγο καιρό αργότερα, ήταν αρκούντως εντυπωσιακά και προέβλεπαν μεταξύ άλλων, μια αισθητική τύπου Γκαουντί (αρχιτέκτονας μύθος στην Βαρκελώνη), παρέμειναν δυστυχώς όμως στο χαρτί, καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση που άρχισε το 2009, ανάγκασε την διοίκηση της Μπάρσα να υπαναχωρήσει του αρχικού σχεδιασμού. 
Το Κάμπ Νόου σήμερα αποτελεί θέατρο ποδοσφαιρικών παραστάσεων υψηλής ποιότητας, ενώ διαχρονικά, στο χορτάρι του “χόρεψαν” κάποιοι από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που εμφανίστηκαν ποτέ στον κόσμο. Όμως στο μυαλό των Καταλανών (και όχι μόνο) το Κάμπ Νόου θα είναι πάντα, η ασπίδα, το καταφύγιο, το ορμητήριο, όπως θέλετε πείτε το, αυτού του περήφανου λαού, κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο. Μόνο εκεί οι Καταλανοί μπορούσαν να μιλούν και να τραγουδούν στα Καταλανικά, μόνο εκεί έπαιρναν κάθε Κυριακή λίγες σταγόνες χαράς , απολαμβάνοντας την αγαπημένη τους Μπάρσα. Πολλές φορές αποτέλεσε και λίκνο δημοκρατίας, καθώς από τις κερκίδες του, τα μέλη του συλλόγου έστελναν (και πολλές φορές περνούσαν) το δικό τους μήνυμα στις εκάστοτε (όχι πάντα επιτυχημένες είναι αλήθεια) διοικήσεις της Μπάρσα.

“Νέο γήπεδο” λοιπόν, φορτωμένο όμως με χιλιάδες αναμνήσεις.. 

2 σχόλια:

  1. Όταν απο αυτό το γήπεδο έχουν περάσει...ο Κουμπάλα,ο Εβαρίστο,ο Κότσις,ο Κρόιφ,ο Νέισκενς,ο Καράσκο,ο Κρανκλ,ο Κίνι,ο Μαραντόνα,ο Λίνεκερ,ο Κούμαν,ο Σαλίνας,ο Μπακέρο,ο Στόιτσκοφ,ο Λάουντρουπ,ο Ρομάριο,ο Ριβάλντο,ο Γκουαρντιόλα,ο Λουίς Ενρίκε,ο Ρονάλντο,ο Σαβιόλα,ο Ρικέλμε,ο Ροναλντίνιο,ο Ετό,ο Ντέκο,ο Πουγιόλ,ο Σάβι,ο Ινιέστα,ο Μέσι,ο Θουμπιθαρέτα,ο Ράμαλετς,ο Σουάρεθ κλπ κλπ κλπ ε τότε...ναι!Είναι στέγη προστασίας σπάνιων ποδοσφαιριστών.Άσχετα αν κάποιοι απο αυτούς δεν είχαν την αναμενόμενη απόδοση (π.χ. Ρικέλμε).

    ΑπάντησηΔιαγραφή