Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Camp Nou. Καταφύγιο πληγωμένης περηφάνιας


Την δεκαετία του 1950 πολλές ευρωπαϊκές ομάδες της Ιβηρικής χερσονήσου απέκτησαν νέα γήπεδα. Αρχικά η Ρεάλ Μαδρίτης στην περιοχή του San Martin εγκαινίασε το 1947 το δικό της (που αργότερα μετονομάστηκε σε Santiago Bernabeu). Νέα έδρα απέκτησε η Benfica, η Sporting Λισσαβώνας αλλά και η Σεβίλλη. Η Barcelona που αγωνιζόταν στο απαρχαιωμένο Les Corts από το 1922, χρειαζόταν νέα στέγη καθώς οι επανειλημμένες ανακατασκευές του γηρασμένου γηπέδου της, μπορεί να αύξησαν τη χωρητικότητα του σε 60.000 θέσεις, αλλά δεν περιόρισαν τα λειτουργικά προβλήματα.

Το πρώτο λιθαράκι 
Στις 28 Μαρτίου 1954 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του νέου γηπέδου που θα φιλοξενούσε τους αγώνες της Barcelona. Οι μελέτες προέβλεπαν ότι το κόστος θα έφθανε στα 66 εκατομμύρια πεσέτες (σε σημερινή αναλογία περίπου 400.000€) χρήματα που θα προέκυπταν από τις εισφορές των μελών. Την σχεδίαση ανέλαβαν δύο Καταλανοί αρχιτέκτονες, ο Josep Soteras Mauri και ο Francesc Mitijans Miro (ξάδερφος του τότε προέδρου του συλλόγου). Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε δύο επίπεδα κερκίδων και ένα σκέπαστρο στην δυτική πλευρά του σταδίου.

Τρία χρόνια μετά, τον Σεπτέμβριο του 1957 έγιναν τα εγκαίνια. Επιθυμία των Καταλανών ήταν το γήπεδο να ονομαστεί "Joan Gamper" εις μνήμην του ιδρυτή της Barcelona. Οι κακές σχέσεις όμως του εκλιπόντος με τα δικτατορικά καθεστώτα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι υπήρξε αυτόχειρας αλλά και Ελβετός, οδήγησαν την δικτατορική κυβέρνηση του Franco στην απόφαση να απαγορεύσει ρητά εκείνη την ονομασία. Έτσι, ονομάστηκε "Στάδιο Του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Μπαρσελόνα" ενώ οι Καταλανοί το προσφωνούσαν απλά Camp Nou (στα ελληνικά "Κάμπ Νόου") δηλαδή "νέο γήπεδο".
Το 2000 η διοίκηση του Josep Lluis Nunez έθεσε το ζήτημα της ονομασίας του γηπέδου σε ψηφοφορία. Τα υποψήφια ονόματα επιλέχθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο και οι επιλογές ήταν μόνον δύο: Είτε "Κάμπ Νόου" είτε "Στάδιο Του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου Μπαρσελόνα". Ανάμεσα σε μια χρονολογική ανακρίβεια (ως πότε άραγε το Camp Nou θα παρέμενε... Nou;) και σε μια κοινοτυπία, τα μέλη επέλεξαν το πρώτο. Το όνομα του Gamper έμεινε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας από την μάλλον λιπόψυχη διοίκηση. Φημολογείται μάλιστα ότι ο τότε αντιπρόεδρος της Barcelona Joan Gaspart, είχε προτείνει στον πρόεδρο Nunez, να έθετε και το δικό του όνομα στην ψηφοφορία.

Το κόστος κατασκευής του γηπέδου (που αρχικά είχε χωρητικότητα 95.053 θέσεων) έφθασε τελικά στα 288 εκατομμύρια πεσέτες (σημερινά περίπου 1,8 εκ.€) 425% δηλαδή πάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό! Ο σύλλογος αναπόφευκτα υπέφερε οικονομικά και μόνο όταν δέκα χρόνια μετά, το παλιό Les Corts πωλήθηκε, η Barcelona μπόρεσε να ανασάνει και να προχωρήσει στην κατασκευή (1971) του Palau Blaugrana, έδρα μέχρι και σήμερα των υπόλοιπων τμημάτων του συλλόγου. 
Το 1982 με αφορμή την διεξαγωγή του Παγκόσμιου Κυπέλλου ποδοσφαίρου στην Ισπανία, το Camp Nou αναβαθμίστηκε με την προσθήκη τρίτου διαζώματος και την αύξηση της χωρητικότητας σε 120.000. Την ίδια χρονιά χτίστηκε και το Mini Estadi (έδρα της Β ομάδας) ενώ το Camp Nou έγινε τόσο δημοφιλές, που μέχρι και ο Πάπας Ιωάννης ΙΙ το επισκέφθηκε και έγινε και μέλος της Barcelona.

Ολυμπιακοί αγώνες 1992






















Το 1992 ήταν η έδρα του τελικού του ποδοσφαίρου, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, ενώ ένα χρόνο αργότερα για να μετατραπούν όλες οι θέσεις του γηπέδου σε καθήμενες, η χωρητικότητα έπεσε εκ νέου στις 99.000 προς απογοήτευση των Boixos Nois, δηλαδή των φανατικών οπαδών που συνήθιζαν να παρακολουθούν τους αγώνες της αγαπημένης τους ομάδας, όρθιοι πίσω από τις δύο εστίες. Παρέμεινε ωστόσο το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα γήπεδο στην Ευρώπη και 6 χρόνια μετά φιλοξένησε τον επικό τελικό του Champions League, μεταξύ της Manchester United και της Bayern Munchen.

Το σχέδιο του Foster






















Το 2007, για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την κατασκευή του γηπέδου, η διοίκηση του Joan Laporta ανέθεσε μετά από διαγωνισμό στον Βρετανό αρχιτέκτονα Sir Norman Foster, το έργο της ανακατασκευής του Camp Nou. Τα σχέδια που είδαν το φως της δημοσιότητας λίγο καιρό αργότερα, ήταν αρκούντως εντυπωσιακά και προέβλεπαν μεταξύ άλλων, μια αισθητική τύπου Gaudi (του αρχιτέκτονα μύθου της Βαρκελώνης). Δυστυχώς το έργο εκείνο παρέμεινε... μακέτα, καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση που άρχισε να διαφαίνεται το 2009, ανάγκασε την διοίκηση του συλλόγου να υπαναχωρήσει του αρχικού σχεδιασμού. 

Τον Απρίλη του 2014 η διοίκηση του Sandro Rosell έθεσε σε δημοψήφισμα ένα φιλόδοξο σχέδιο που προέβλεπε την ολική αναβάθμιση των αθλητικών εγκαταστάσεων του συλλόγου (νέο Palau Blaugrana, νέο Mini Estadi) και την ανακατασκευή του Camp Nou, με πρόβλεψη να γίνει πλέον σκεπαστό και να ανεβάσει την χωρητικότητα του στους 105.000 καθήμενους θεατές. Το project "Espai Barca" εγκρίθηκε από το 72% των (μόλις) 37.000 μελών που προσήλθαν στις κάλπες και υπό διοίκησης Josep Maria Bartomeu, το έργο ανατέθηκε το 2016 στην Ιαπωνική εταιρεία Nikken Sekkei. Παρά τις καλές σχέσεις της τωρινής διοίκησης με τον Δήμο, το έργο έχει ήδη καθυστερήσει να υλοποιείται και οι Ιάπωνες τηρούν σιγή ιχθύος. Οι αρχικές ανακοινώσεις έλεγαν ότι το κόστος θα άγγιζε τα 400.000.000€ το έργο θα ξεκινούσε το 2017 και θα ολοκληρωνόταν το 2021. Τίποτα από τα δύο δεν μοιάζει για την ώρα εφικτό.
Η εικόνα του Camp Nou μετά την ολοκλήρωση (;) του Espai Barca
   
Το Camp Nou αντιμετωπίζει πλέον προβλήματα λειτουργικότητας και δεν είναι φιλικό σε επίπεδο ανέσεων για τους θεατές που το επισκέπτονται κάθε εβδομάδα. Ωστόσο παραμένει θέατρο ποδοσφαιρικών παραστάσεων υψηλής ποιότητας ενώ διαχρονικά, στο χορτάρι του χόρεψαν κάποιοι από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που εμφανίστηκαν ποτέ στον κόσμο. 

Όμως στο μυαλό των Καταλανών (και πολλών ακόμη ρομαντικών) θα μείνει για πάντα ως η ασπίδα, το καταφύγιο, το ορμητήριο αν θέλετε αυτού του περήφανου λαού, κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Franco. Μόνο εκεί οι Καταλανοί μπορούσαν να μιλούν και να τραγουδούν στα Καταλανικά, μόνο εκεί έπαιρναν κάθε Κυριακή λίγες σταγόνες χαράς, απολαμβάνοντας την αγαπημένη τους Barcelona. Πολλές φορές αποτέλεσε λίκνο δημοκρατίας, καθώς από τις κερκίδες του, τα μέλη του συλλόγου έστελναν (και πολλές φορές περνούσαν) το δικό τους μήνυμα στις εκάστοτε (όχι πάντα επιτυχημένες είναι αλήθεια) διοικήσεις του συλλόγου.

“Νέο γήπεδο” λοιπόν έχει πάψει εδώ και πολλά χρόνια να είναι, θα παραμείνει όμως για πάντα ένας Ναός του ποδοσφαίρου. 

2 σχόλια:

  1. Όταν απο αυτό το γήπεδο έχουν περάσει...ο Κουμπάλα,ο Εβαρίστο,ο Κότσις,ο Κρόιφ,ο Νέισκενς,ο Καράσκο,ο Κρανκλ,ο Κίνι,ο Μαραντόνα,ο Λίνεκερ,ο Κούμαν,ο Σαλίνας,ο Μπακέρο,ο Στόιτσκοφ,ο Λάουντρουπ,ο Ρομάριο,ο Ριβάλντο,ο Γκουαρντιόλα,ο Λουίς Ενρίκε,ο Ρονάλντο,ο Σαβιόλα,ο Ρικέλμε,ο Ροναλντίνιο,ο Ετό,ο Ντέκο,ο Πουγιόλ,ο Σάβι,ο Ινιέστα,ο Μέσι,ο Θουμπιθαρέτα,ο Ράμαλετς,ο Σουάρεθ κλπ κλπ κλπ ε τότε...ναι!Είναι στέγη προστασίας σπάνιων ποδοσφαιριστών.Άσχετα αν κάποιοι απο αυτούς δεν είχαν την αναμενόμενη απόδοση (π.χ. Ρικέλμε).

    ΑπάντησηΔιαγραφή